بالاخره موفق شدم از اون جهنم كه تو مطلب پايين عكسشو ديدين فرار كنم و انتقالي

بگبرم براي اصفهان و اين آخر خدمتي تو شهر خودم خدمت كنم . اين شعرم به

مناسبت آزاديم مي نويسم .

چقدر سخته تو چشاي كسيكه تمام عشقتو ازت دزديد و بجاش يه زخم

هميشگي رو قلبت هديه داد زل بزني و بجاي اينكه لبريز كينه و نفرت بشي

 حس كني كه هنوزم دوستش داري

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به ديواري تكيه بدي كه يه بار زير آوار

 غرورش همه وجودت له شده

چقدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني اما وقتي ديديش چيزي جز

 سلام نتوني بگي

چقدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشك گونه هاتو خيس كنه اما

مجبور بشي بخندي تا نفهمه هنوزم دوستش داري

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغچه ديگري ببيني و هزار بار تو خودت بشكني

 و اون وقت آروم زير لب بگي :

                                  گل من باغچه نو مبارك

راستش چون قراره ۲ هفته ديگه يعني ۱/۱۰/۸۶ برم سربازي بد نديدم كه اين شعر را كه از اين وبلاگ

http://www.acsestan.blogfa.com

گرفتم براتون بزارم . امیدوارم خوشتون بیاد . پس تا دو سال دیگه

سلام . اول از همه سال جديد را به همه تبريك ميگم .انشاءالله تو اين سال به همه آرزوهاتون برسيد

دوما : مي خواستم بگم كه اين آخرين دفعه اي است كه وبلاگ را آپ مي كنم . اميدوارم كه خوشتون 

بياد . موفق باشيد . خدا حافظ . ( پژمان )